xxxx adres

Marie José-straat 3
3630 Eisden-Maasmechelen

     
  openingstijden  
  van april tot september

zaterdag en zondag van 14u tot 18u

  van oktober tot maart

 

alleen op zondag van 14u tot 18u

Op aanvraag vinden er ook begeleide wandelingen in de cité, Sint Barbarakerk e.d. plaats

 

Paaszaterdag, Paasdag en Paasmaandag
Pinksteren
Kerstmis
Nieuwjaarsdag

gesloten

     
 

extra openingstijden

op aanvraag via

V.V.V Maasmechelen
Zetellaan 35 - 3630 Eisden-Maasmechelen
tel. en fax: (00 32) (0)89 - 76 98 88

v.z.w. Stichting Erfgoed Eisden
Paul Nicoulaan 24
3630 Eisden-Maasmechelen
tel. (00 32) (0)89 - 76 45 75

 

reserveringen
voor groepen en scholen


email: Rik Cops

of maak gebruik van het online-aanvraagformulier

 


 

Het Museum van de Mijnwerkerswoning is opgenomen in het fietsroutenetwerk
Regionaal Landschap Kempen en Maasland
en is vlot bereikbaar:

klik voor vergroting stratenplan

 
     
  in de tuinwijk...  
  naar fotoblad

Het Museum van de Mijnwerkerswoning ligt in het hart van de oude tuinwijk rond de gewezen steenkoolmijn Limburg Maas. De tweewoonst werd gebouwd in 1925 en is een mooi voorbeeld van de Engelse 'garden city-architectuur'.
De tuinwijken rond de Limburgse mijnen, en zeker deze van Eisden, hadden een duidelijk doel: een landelijke sfeer scheppen, een gezonde omgeving bieden, waardoor de arbeiders niet in de verleiding van het syndicalisme zouden komen. De mijnbazen wilden kost wat kost Waalse toestanden met strijdvaardige kompels in sombere arbeiderswijken vermijden.
Heel het patrimonium moest rust en kalmte uitstralen: veel plantsoenen, hagen, lanen, een heus park, moestuinen... De huizen, meestal tweewoonsten, vormden het sluitstuk van dit concept.

Het Museum van de Mijnwerkerswoning wil illustreren hoe arbeiders in de dertiger jaren woonden.
Met steun van de Koning Boudewijnstichting , het Gemeentebestuur van Maasmechelen en de plaatselijke inwoners is het huis volledig heringericht. De typische meubels, eigentijds behang, specifieke verf- en schildertechnieken, een krakende radio, een originele stroomverdeler... niets is aan de aandacht ontsnapt. Het geeft de bezoeker een gevoel van herkenning en maakt toch de afstand in tijd en cultuur duidelijk.

     
  een lange historie...  
 

naar fotoblad

"Maison pour ouvriers ou porions" zo luidt de onderdtitel van het oorspronkelijke plan voor deze tweewoonst die in 1925 op de hoek van de Marie-José en de Dopheidestraat gebouwd werd.
De dubbele woning is gebouwd in echte Maaslandse veldbrandbaksteen die gebakken werden in de steenbakkerijen van het 'Brikkeveldje' bij het Greven. De voorgevel is versierd met namaak-vakwerk.
Vanaf 1926 werd ze bewoond door mijnwerkersgezinnen. Later zou deze tweewoonst een aparte betekenis krijgen in de geschiedenis van de Cité. Als kapelanij vormde de linker helft vanaf 1934 o.m. het onderkomen voor kapelaan Maurice Vanschoenbeek die als stichter van het jongenspatronaat en van Patro Eisden een legende werd. Anderen herinneren zich de woning als noodklaslokalen en lokalen van het "Werk van het Kinderwelzijn". Vanaf 1945 werd het volledige gebouw gebruikt als kapelanij en parochiaal secretariaat.
Op 12 juni 1985 werd het volledige pand aangekocht door de Gemeente Maasmechelen. Het Gemeentebestuur, de Stichting Erfgoed Eisden, en de Koning Boudewijnstichting restaureerden het geheel tot het huidige Museum van de Mijnwerkerswoning.
Sedert de officiële opening, op 8 september 1995, bezochten reeds duizenden bezoekers de tweewoonst.
     
    EEN MONUMENT VAN EEN MIJNWERKERSTWEEWOONST
     
   

Op 1 oktober 2004 werd, bij Ministerieel Besluit, de mijnwerkerstweewoonst geklasseerd als monument. Zowel het gebouw, de tuinen, de inboedel en het archief- en documentatiecentrum kregen dit monumentale statuut.

Hiermede werd een waarborg naar de inhoud, de rol en de waarde van het geheel, in elk geval voor een nabije toekomst, verzekerd.

Na de recente klasseringen van het H. Hart Instituut en de Sint Barbarakerk telt Maasmechelen een monument meer in zijn cultureel en toeristisch aanbod.

In het boek “WONEN in toen en nu” dat Open Monumenten Vlaanderen uitgaf, ruimde men voor onze mijnwerkerstweewoonst liefst 8 pagina’s, met 12 foto’s geïllustreerd, in. Minister Dirk Van Mechelen, o.a. bevoegd voor het Onroerend Erfgoed, koos 22 vormen van wonen voor dit boek uit.

Hij schrijft in zijn voorwoord: “Kwalitatieve architectuur is immers het erfgoed van de toekomst, al wordt het soms geconcipieerd omwille van het tijdelijke karakter. De snelheid waarmee onze maatschappij evolueert, plaatst ons voor de uitdaging het potentiële erfgoed van recentere datum in kaart te brengen, om het desgewenst te kunnen beschermen.”

     
  op visite...  
 

naar fotoblad


Als begin- of eindpunt van geleide wandelingen door de mijnwerkerscité vormt het Museum
het decor van het sociaal-historisch verhaal van de cité en haar bewoners.

online aanvraagformulier

     
   
  naar fotoblad Het drietalige, originele woonreglement dat naast de voordeur hing vormt een mooie illustratie
van de manier waarop de verhoudingen tussen de werkgever-huisbaas en de arbeider-bewoner verliepen.
     
  naar fotoblad De "gooi kamer" in de dertiger jaren...
  naar fotoblad  
     
  naar fotoblad De "woonkeuken" was de kern van het huis waar echt geleefd werd.
De kolenkachel was dikwijls de enige warmtebron in de hele woning.
De arbeiders genoten van maandelijkse gratis kolenbedelingen...
     
  naar fotoblad In de slaapkamers waren de bedden belegd met de klassieke strozakken. De wandversieringen
behoren tot de even klassieke als goedkope reprodukties van "heilige families" en andere
symbolische voorstellingen.
     
  naar fotoblad De voor- en achtertuin, heraangelegd volgens de voorschriften van
werkgever-huiseigenaar Limburg Maas.
     
  hoog bezoek...  
  naar fotoblad Op 16 oktober 1922 bracht H.M. Koningin Elisabeth
een bezoek aan de Eisdense cité.
De "Koninginnelaan", het wit marmeren standbeeld en
de "Koninginneschacht" herinneren aan dit bezoek.
     
     
     
 

online aanvraagformulier

info over scholenaanbod